دوباره اینجا آمده ام،تنها جایی در فضای مجازی که برای نوشتن دوستش میدارم.به تاریخ آخرین یادداشت نگاه میکنم زمان دور و نزدیکیست.....دوسال گذشته و من از تمام زنذگی تلخ ترین روزهایم را در کنار روزهایی که باید شیرین میبود دیدمآه و امان از این دوسالکجای اندیشه ام چنین بود که چنین دیدم؟Adblock test (Why?)

نگاه میکنم به تاریخ درج شده در زیر آخرین مطلبی که نوشته ام.حدودا یک سال پیش...انگار آن روزها تصمیم داشته ام دوباره نوشتن را از سر بگیرم اما گویی اراده م چندان نیرویی نداشته است.دوباره قصد نوشتن کرده ام.اینجا بوی یک زندگی ناب را می دهد با آرامشی که حاصل بارش کلمات من است.در انتظار روزهای آینده ام خبر...

اتفاق های خوب برای من رخ داده اند بین این همه خبرهای دلسرد کننده اینهمه بالا و پایین رفتن دلار اینهمه ناامیدی یک اتفاق خوب یک خبر خوب هم غنیمتی است ناب... من رسما معلم شدم آن هم در کمال ناباوری آن هم از طریق ناباورانه ترین امکان ممکن آزمون استخدامی!!!! اما گر دنیا نخواهد و او بخواهد ممکن است تمام مح...

عبور باید کرد. همین!

هوا بد است تو با کدام با می روی ؟ چه ابر تیره ای گرفته سینه ی تو را که با هزار سال بارش شبانه روز هم دل تو وا نمی شود تو از هزاره های دور آمدی در این درازنای خون فشان به هر قدم نشان ِ نقش ِ پای توست در این درشت ناک ِ دیو لاخ ز هر طرف طنین گامهای ره گشای توست بلند و پست ِ این گشاده دامگاه ِ ننگ و نام

تو دوری از برمدلدر برم نیست....

ای همدم روزگار چونی بی من؟ای مونس و غمگسار چونی بی من؟من با رخ چون خزان زردم بی توتو با رخ چون بهار چونی بی من؟

گاهی دلتنگ میشومدلتنگ میشوم برای هیچ چیز.دل تنگ میشوم برای چیزهایی که خودم هم نمیدانم. چقدر حساس و زودرنج شده ام.درست مثل شیشه ها.همیشه میخواستم شفاف و ساده و زلال باشم مثل آب مثل شیشه. گاهی از صدای شکستن خودم انقدر دل تنگ میشوم که جاری شدن اشک هایم از اختیار خارج میشوند. و میفهمم که ساده بودن همیشه

جایی در تعریف آزادی می خواندم: "آزادی واژه ی عجیبی است هر تعریفی که برایش بیاوری به نوعی محدودش کرده ای...."

برای خروج از یک حالت ممکن آزاردهنده تنها یک ناممکن میتواند موثر باشد.

حساسیت دارم. حساسیت چیز خوبی نیست حتی در ساده ترین شکلممکنش مانند عطسه ای دربرابرعطر دلچسب یک غنچه ی اردی بهشتی... پنجشنبه سوم اردیبهشت ۱۳۹۴ | 0:31 | seven | |

وقتی زمان زیادی از به دست نگرفتن قلم بگذرد ترسی عجیب ذهن انسان را احاطه می کند...درست شبیه داستان املای نانوشته که خالی از اشتباه است...ترس از بارش دوباره ی کلمات...احساس کم سواد شدن به من دست می دهد؛شاید مقصر این ترس ناشناخته تلگرام و اینستاگرام و دنیای مجازی باشد که مرا از نوشتن چنین دور ساخته است...